Deur Mariëtte Odendaal
Wanneer ons oor ekologie praat, dink baie mense dadelik aan projekte oor herwinning, plastiekvermindering of aan klimaatsverandering.
Vir ons as kerk begin ekologie egter nie by ’n projek nie; dit begin by ons verhouding met God. Dit bepaal die manier waarop ons na die skepping kyk. As ons die wêreld sien as iets wat aan Gód behoort, verander dit ons houding, ons taal en uiteindelik ons optrede.
Die skepping as God se eerste geskenk
Psalm 24:1 (1983) herinner ons: “Die aarde en alles wat daarop is, die wêreld en dié wat daar woon, alles behoort aan die Here, …” Dit is ’n radikale stelling. Dit beteken dat die grond onder ons voete, die lug wat ons inasem, die water wat ons drink, en die diere wat saam met ons leef, nie bloot natuurlike hulpbronne is nie. Dit is God se eiendom. Ons leef nie op neutrale grond nie; ons leef op heilige grond.
Kolossense 1:16–17 gaan nog verder: alles is deur Christus geskep en alles word deur Hom in stand gehou. Die skepping is dus nie net ’n agtergrond vir ons lewens nie; dit is deel van die groot verhaal van God se liefde en teenwoordigheid.
Ons roeping as rentmeesters
Wanneer die Bybel oor rentmeesterskap praat, is dit nooit ’n koue administratiewe rol nie. Dit is ’n liefdesrol. ’n Rentmeester sorg vir iets wat nie sy eie is nie, juis omdat dit kosbaar is. Ons word nie geroep om eerstens eko-aktiviste te wees nie, maar bewakers van wat aan God behoort.
Dit beteken dat ekologie nie ’n politieke debat is nie, maar ’n geestelike dissipline. Dit is deel van ons geloofsidentiteit.
Ekologie as geestelike praktyk
Hoe begin ’n mens om die skepping weer as heilig te beskou? Deur klein, eenvoudige geloofsgewoontes:
- Stilword en kyk: Neem ’n paar minute per dag om net te kyk — na ’n boom, die voëltjies, ’n stuk grond. Dit is ’n vorm van aanbidding.
- Luister: Die wind, die reën, die stilte — dit is deel van God se stem in die wêreld.
- Dankbaarheid: Wanneer ons dankie sê vir reën, vir lig, vir kos, vir die Vrystaatse vlaktes, word ons harte sagter.
- Sabbat vir die aarde: Minder verbruik, meer rus; ’n dag wat ons nie jaag nie, maar net leef.
Ons leef in ’n streek waar die landskap self preek. Die oop vlaktes herinner ons aan afhanklikheid. Die wind wat deur die mielielande waai, vertel van beweging en lewe. Die droogtes herinner ons aan broosheid en gebed. Die reën herinner ons aan genade.
As ons die Vrystaat beskou as ’n plek waar God steeds skep, word ekologie ’n manier om God se handewerk te eer.
Slotgedagte
Ekologie is nie ’n modewoord nie. Dit is ’n manier om God se hart vir die wêreld raak te sien. Wanneer ons begin aanbid deur die skepping te waardeer, word dit vanself deel van hoe ons met die natuur omgaan; dan word ons rentmeesters wat met omgee leef.
