Deur Juan du Toit
25 Augustus 2026 | PredikanteSAAMkoms, Goudini
Die oggend begin in stilte. ’n Stilte wat nie leeg is nie, maar vol verwagting. Mis lê soos ’n sagte kombers oor die berge, ’n tortelduif verbreek die stilte met sy bekende roep, en iewers tussen die berge en die vroeë oggendskemer begin ’n dag van ontmoeting, luister en hernude roeping.
Onwillekeurig kom die woorde uit Psalm 121:1–2 by my op:
“Ek kyk op na die berge: waarvandaan sal daar vir my hulp kom? My hulp kom van die Here wat hemel en aarde gemaak het.”
Die eerste tree van die dag
Kort daarna begin almal die bult uitklim. Daar is ’n vrolike geselskap en ’n tasbare energie onder die mense terwyl ons ons pad na die bymekaarkomplek aandurf. Ek kyk egter na die steil opdraande voor my en wonder of my bene vandag werklik hiervoor gereed is!
Ek wag ’n rukkie, met die hoop dat ’n shuttle dalk sal opdaag, maar uiteindelik besluit ek: ek gaan die trappe aanpak.
En dan gebeur iets wat my verras. Ek klim die trappe maklik uit. Sonder om halfpad te moet stilstaan. Sonder om na asem te snak. Ek kan selfs die boodskappe wat langs die trappe aangebring is, rustig lees en inneem – iets wat ek voorheen nooit kon doen sonder om te voel ek gaan omkap nie.
Vir ’n oomblik glimlag ek. Dalk is daar tog iets besonders aan hierdie eerste tree van die dag. ’n Mens hoef nie altyd die hele pad vooruit te kan sien nie; soms moet jy net bereid wees om die eerste tree te gee.
En vandag gee ek dit met nuwe krag.
Bo aangekom, kom ons almal bymekaar. Die geselsies verstom, die aandag word gevestig en die dag begin op die beste moontlike manier – deur lof en eer aan die Here te bring.
’n Nuwe dag. ’n Nuwe saamkoms. ’n Nuwe geleentheid om te luister, te leer en weer gevul te word.
En dalk, sonder dat ons dit nog besef, is hierdie eerste tree ook ’n herinnering aan die Een wat ons geroep het om hierdie pad te stap.
Hierdie gedeelte kan mooi sterker gemaak word deur die beeld van die leë en vol beker, die duif, en die roeping as een deurlopende gedagte te verweef. Ek sou dit só skryf:
’n Saal vol roeping en hernuwing
Hoe beskryf ’n mens ’n saal vol leraars?
Oud en jonk. Mans en vroue. Mense met verskillende stories, verskillende gemeentes en verskillende uitdagings – maar almal hier met ‘n gedeelde roeping en dieselfde doel: om God te eer, om te leer en om self weer toegerus te word, sodat hulle hul gemeentes en gemeenskappe met nuwe krag kan dien.
Want ’n dominee wie se beker leeg is, kan nie die bekers van ander vol maak nie.
Hierdie is mense wat elke dag ander se vreugdes vier, hul hartseer dra, na hul bekommernisse luister en probeer om hoop te bring waar daar soms min oor is. Mense wat dikwels die een is na wie ander draai wanneer die lewe swaar raak.
Maar vandag is dit anders.
Vandag is hierdie saal ’n plek waar hulle weer kan asemhaal. Waar hulle kan luister sonder om self al die antwoorde te hoef te hê. Waar hulle kan leer, nadink, lag, saamwees en – bo alles – weer gevul word.
Die saal voel vol liefde, hoop en ’n besondere gevoel van saamwees.
Ds Jan Lubbe, voorsitter van die Algemene Sinode Moderamen, open die oggend. En dan verskyn die simbool van die dag: ’n duif.
Ek vra vir ds Lubbe na die betekenis agter die duif. Die antwoord neem ons na Lukas 3:21–22, waar ons lees:
“Eendag toe die skares gedoop word, is Jesus self ook gedoop. Terwyl Hy bid, het die hemel oopgegaan, en die Heilige Gees het fisies soos ’n duif op Hom neergedaal. En ’n stem uit die hemel het gesê: ‘Jy is my geliefde Seun. Jy is ’n kind so na my hart.’”
Die duif herinner ons aan die Heilige Gees, wat soos ’n duif op Jesus neergedaal het voordat Hy met sy openbare bediening begin het.
En skielik kry die tema van die dag nog groter betekenis:
Roep of Roeping.
Die duif word die simbool van die dag – ’n herinnering aan die Gees, aan Jesus se roeping en aan die Een wat ook elkeen van ons roep.
En dalk is dit juis wat vandag se saamkoms so besonders maak.
Hier is mense wat hulle lewens daaraan wy om ander te bedien. Mense wat geroep is om ander se bekers vol te maak. Maar vandag kry hulle die geleentheid om self weer nader aan die Bron te kom – om stil te word, te luister en herinner te word aan die Een wat hulle eerste geroep het.
Want uiteindelik gaan roeping nie net oor wat ons doen nie.
Dit gaan oor Wie ons roep gehoor het.
En dalk is dit die belangrikste boodskap van vandag: voordat ons geroep is om ander te bedien, is ons eers deur God geroep om aan Hom te behoort.
Bly ingeskakel vir die nuutste nuus, stories en gebeurtenisse vanuit die PredikanteSAAMkoms 2026.
| Foto’s is deur Juan du Toit, verskaf.
