Deur Ethan Kleynhans, ’n tweedejaar-teologiestudent (BDiv) aan Kovsies
In die skadu van Sy liefde
Wanneer die oggendlig deur die vensters van ons hart val, herinner dit ons aan wie ons is: nie eers Afrikaners, Suid-Afrikaners, jongmense of studente nie, maar kinders van God. Ons is mense in wie se lewens Christus woon, Hy wat ons roep, vorm en stuur. In ’n wêreld wat voortdurend nuwe identiteite aanbied, is daar ’n ouer en dieper waarheid wat vaster staan as enige ander: ons behoort aan Jesus Christus.
’n Identiteit wat lewe gee
Van 19 tot 21 Mei 2025 herdenk en vier die kerk 1700 jaar sedert die Raad van Nicea, waar gelowiges saamgestaan het om die belydenis van Jesus Christus as ware God te bewaar. In hierdie belydenis lê die fondament van ons identiteit: dat ons God ken in Christus, en dat Christus ons ken en roep as Sy eie.
Christelike identiteit is nie maar net ’n geloofsopsie tussen vele nie. Dit is nie iets wat ons kies soos ’n kultuur of ’n tradisie nie. Dit is ’n gawe: iets wat in ons vasgelê is deur die Gees, gewortel in die doop, bevestig in geloof, en uitgeleef in ’n lewe van gehoorsaamheid.
Christus as middelpunt
Wanneer ons identiteit in Christus die middelpunt van ons lewe is, word alles anders ook herskep: ons denke, verhoudings, drome en vrese. Dit bring vrede wanneer die wêreld onstuimig is; dit bring hoop wanneer die toekoms onseker lyk; dit bring liefde selfs waar verdeeldheid dreig.
Hierdie identiteit word nie bepaal deur grense of vlagkleure nie. Dit word nie afgeskaal tot ’n taal, ’n volk of ’n politieke sentiment nie. Inteendeel, om aan Christus te behoort beteken om te weet: Ek is deel van ’n liggaam wat alle kulture omvou, van elke stam, taal en nasie, geheilig in die liefde van God.
Wanneer ander stemme roep
Ons leef egter nie in ’n vakuum nie. Daar is ander stemme wat roep: stemme wat sê jy is net iemand as jy tot ’n sekere groep behoort, as jy sekere tradisies handhaaf, as jy jou eie mense eerste stel. Die herlewing van Afrikaner-nasionalisme is een so ’n stem, ’n versoeking om weer veiligheid in identiteit te soek, eerder as in roeping.
In hierdie konteks het die wêreld onlangs kennis geneem van ’n groep Afrikaner-gesinne wat na die VSA verhuis het, op soek na ’n “nuwe tuiste” vir hulle kultuur en geloof. Dit het ’n groter gesprek ontketen oor die toekoms van die Afrikanervolk, oor identiteit, oor wortels en vrees. As kinders van God is ons tuiste nie waar ons kultuur bewaar word nie, maar waar Christus regeer, en daardie koninkryk ken geen geografiese grens nie.
Maar ons is nie geroep om onsself eerste te plaas nie. Ons is geroep om Christus te volg, selfs wanneer dit beteken dat ons sekere kulturele sekerhede prysgee. Ons is geroep om ander lief te hê, nie omdat hulle soos ons is nie, maar omdat Christus hulle liefhet.
’n Belydenis vir vandag
Die belydenis van Nicea is nie net ’n historiese feit nie; dit is ’n herinnering dat ons nie onsself gemaak het nie. Ons is in Christus, en Christus is in ons. Hierdie waarheid vorm ons diepste self: nie wat mense sê ons is nie, maar wie God sê ons is. Nie wat ons kultuur van ons verwag nie, maar wat God in Christus reeds oor ons uitgespreek het: “Jy is my kind.”
’n Lewe uit dieper waarheid
Soos ’n boom geplant by waterstrome dra die kind van God vrug, nie uit eie krag nie, maar uit sy verbintenis met die Bron van lewe. Hierdie identiteit word nie verskans nie, maar uitgedeel; nie verdedig nie, maar gedeel. Dit is ’n identiteit wat roep om sagmoedigheid, diensbaarheid, en verootmoediging.
Laat ons dan leef as mense wie se lewens nie om eie eer draai nie, maar om Christus. Laat ons bely met ons woorde én ons dade: ek behoort aan Jesus, en dit is genoeg. Mag ons dan met hierdie waarheid in die hart staan, in die skadu van Sy liefde, vas, vry, en vol van hoop.
