Deur Juan du Toit
Op 6 September het ds. De la Harpe le Roux vir die laaste keer as deel van sy bediening deur die deure van die NG Gem Torings van Hoop gestap. Ná 18 jaar is dit die einde van ’n besondere hoofstuk – nie net in die geskiedenis van Torings van Hoop nie, maar ook in die bediening van ’n predikant wat sy roeping tussen van Bloemfontein se mees kwesbare mense uitgeleef het.
Vir byna twee dekades was sy naam en bediening nou verweef met die Tweetoringkerk en die mense van Bloemfontein se middestad. Wat in 2008 as ’n nuwe bediening begin het, het oor die jare gegroei tot iets veel groters: ’n plek waar mense wat maklik deur die samelewing vergeet word, weer raakgesien, gehoor en met waardigheid behandel is.
Van status na diens
Miskien lê die krag van ds. De la Harpe se verhaal juis in die onverwagse pad wat hy geloop het. Ds. Le Roux, wat eens junior burgemeester van Bloemfontein was en gedroom het van ’n loopbaan as valskermsoldaat, het uiteindelik ’n predikant geword wat sy lewe tussen van die stad se mees kwesbare mense deurgebring het.
Hy het ’n historiese kerk betree met ’n besondere plek in die geskiedenis van Bloemfontein en die Vrystaat. Onder sy bediening het die kerk se deure al wyer oopgegaan vir mense wat dikwels geen mag of invloed gehad het nie – mense op straat, mense sonder werk, mense sonder ’n huis, mense wat deur baie ander mense geïgnoreer en op neergekyk is. Vir hulle het die kerk nie net ’n gebou geword nie; dit het ’n plek van hoop geword.
Die 57-jarige ds. Le Roux se bediening is gekenmerk deur ’n besondere barmhartigheid teenoor minderbevoorregtes, waaruit die grootste deel van sy gemeente bestaan.
Die werk wat hy gebou het
Vir ds. Le Roux was barmhartigheid en verkondiging nooit twee losstaande dinge nie. Die brood en sop, die oop deur, die erediens en die verkondiging van die Woord het saam deel geword van ’n bediening waarin mense nie net versorg is nie, maar ook as mense met Godgegewe waardigheid raakgesien is.
Sedert Oktober 2008, toe hy by die Tweetoringkerk as leraar bevestig is, was ds. Le Roux reeds die dryfkrag agter Torings van Hoop – al is die organisasie eers amptelik in 2010 gestig. Die sopkombuis by die kerk verskaf elke weeksdag sop en brood aan haweloses en kwesbares, en Sondae ná die erediens word middagete verskaf.
Die meeste van die mense wat die eredienste bywoon, is óf haweloos óf bly in sinkhuisies. Hul bywoning per erediens wissel gewoonlik tussen 100 en 120 mense. Torings van Hoop het ook verskeie programme en versprei selfs God se Woord onder sekswerkers – ’n bewys van hoe wyd die bediening se hande gestrek het.
Ds. Le Roux het Woensdag op die organisasie se jaarvergadering uit sy rol as besturende direkteur getree.
In sy eie woorde
Tydens sy afskeid het ds. Le Roux gesê: “As ek terugdink aan die 18 jaar, dink ek: Wat ’n voorreg om hiervan te kon deel wees – om ’n leiersrol te kon vervul saam met ’n klomp ander mense wat die Here ook hier gebruik het.
“Ek is trots in die Here oor wat Hy gedoen het; dat Hy my kon gebruik het. Maar ek weet ook dit is tyd om aan te beweeg. Torings moet meer wees as De la Harpe. Ek het ’n rol gespeel, maar dit moet groter as ek wees. En my lewe, hoe kosbaar hierdie deel van my lewe ook al is, is ook nie net Torings nie.”
Miskien sê hierdie woorde meer oor ds. Le Roux se bediening as enige beskrywing van sy prestasies. Hy plaas homself nie in die middel van die verhaal nie, maar wys telkens heen na God en na die mense wat saam met hom gewerk het. Sy nalatenskap lê juis daarin dat hy iets help bou het wat groter as een predikant moes wees.
So onthou kollegas hom
As ’n mens ná 18 jaar se bediening probeer saamvat wie ds. De la Harpe le Roux is en wat hy vir die kerk beteken het, vertel die mense wat saam met hom gewerk het dalk die verhaal die beste. Verskeie predikante in sinodale diens (PSD’s) is gevra om hom in een sin te beskryf.
Dr. Leon M. Foot, skriba van die Moderamen, sê: “Hy bring altyd al sy entoesiasme na ’n saak.”
Dr. Nico Mostert, PSD: Vennote in Getuienis, beskryf hom as “’n baie toegewyde mens met ’n groot hart en passie vir kwesbare mense.”
Ds. Christo Weideman, moderator van die Moderamen, vat sy indruk só saam: “Ek het nog nie in my lewe in die kerk iemand met soveel passie en energie gesien wat so ’n verskil gemaak het op soveel verskillende terreine van die lewe soos ek dit in De la Harpe gesien en ervaar het nie!”
’n Nalatenskap wat bly
Ds. Le Roux se vertrek verander die verhaal van Torings van Hoop, maar dit wis dit nie uit nie. Die gemeente en die organisasie is in goeie hande met Andreas Nieuwoudt wat by hom oorneem. Nieuwoudt was reeds in die beginjare van die organisasie as vrywilliger betrokke. Hy is in Maart vanjaar as die spanleier van die organisasie aangestel en werk sedert April as bedienaar in die gemeente.
Ds. Le Roux se vertrek is meer as net die einde van ’n pos. Dit is die einde van ’n besondere hoofstuk in die verhaal van die Tweetoringkerk en Torings van Hoop. Maar dit is nie die einde van die storie nie. Hy vertrek met ’n nalatenskap wat nie maklik aan een persoon verbind kan word nie. Die mense wat hy bedien het, die studente wat by hom geleer het, die kollegas wat saam met hom gewerk het en die gemeenskap wat deur Torings van Hoop geraak is, dra almal iets van daardie verhaal verder.
Die groter nalatenskap is dalk eenvoudig: ’n mens se waardigheid word dikwels begin herstel wanneer iemand die moeite doen om hom raak te sien. En dit is presies wat die Tweetoringkerk en Torings van Hoop oor die jare probeer doen het. Die kerk se geskiedenis het baie groot name geken, maar miskien sal een van sy mooiste hoofstukke onthou word vir die gewone mense wat daar weer ’n plek gekry het – en vir die predikant wat besluit het om nie net vir hulle te werk nie, maar om langs hulle te staan.
’n Nuwe hoofstuk
Nou lê ’n nuwe hoofstuk voor vir ds. Le Roux. Vanaf Januarie 2027 gaan hy die Noord-Kaap se sinodale kantoor in Kimberley bestuur waar hy as predikant in sinodale diens (PSD) sal dien. Hy en sy vrou, Agnieta, wat ’n arbeidsterapeut is, sal hiervoor uit Bloemfontein verhuis.
Hy sal waarskynlik nog tot in November in sy pos as PSD: Diens van Barmhartigheid van die NG Kerk Vrystaat bly en sal tot die einde van die akademiese jaar as teologie dosent by die Universiteit van die Vrystaat aanbly.
Op 6 September het ds. Le Roux die deur van Torings van Hoop vir die laaste keer as deel van sy bediening toegemaak. Maar dalk is dit juis die kern van die nalatenskap van sy 18 jaar daar dat die werk nooit oor een predikant moes gaan nie. Soos hy self gesê het: “Torings moet meer wees as De la Harpe.”
En nou gaan hy – nie as iemand wat ’n verhaal afsluit nie, maar as iemand wat ’n nuwe hoofstuk van sy roeping begin. Die hoop wat hy saam met ander help bou het, bly agter – groter as een naam, groter as een pos en groter as een predik
| Foto’s is deur ds De la Harpe verskaf.
