DEGNOS-dinge

Liewe vriende van DEGNOS

Hoe maak ons meer mense familie?

Wat gebeur wanneer gelowiges oor grense heen reis om kennis te deel? Soms gebeur iets veel groter: vreemdelinge word familie.

In die vorige Vrypos het ons vertel van ds Jafet Moyo en ’n groep van Luhebu-Noord Gemeente wat na Suid-Afrika gereis het vir ’n konferensie saam met die Platfontein-gemeente. Ná hul terugkeer was die boodskap eenvoudig: dit was ’n besondere en geseënde tyd.

Vir ses dae het Namibiese en Suid-Afrikaanse gelowiges saamgesels oor kerkwees en wat dit prakties beteken om die liggaam van Christus te wees. Die aanvanklike doel was om die Platfontein-gemeente te help om ’n eie, unieke kerkkultuur te ontwikkel. Maar soos so dikwels wanneer mense rondom Christus bymekaargekom het, het veel meer gebeur as bloot die oordrag van kennis.

Families het mekaar weer gevind – sommige vir die eerste keer in baie jare.

’n Hart vir jongmense en die Evangelie

Jeugbediening en evangelisasie het ’n groot deel van die gesprek gevorm. Vir drie van die ses dae is daar geworstel met twee eenvoudige, maar belangrike vrae: Hoe lei ons jongmense na Christus? En hoe bereik ons mense prakties met die Evangelie?

Teen die tyd dat die groep huis toe vertrek het, het nuwe moontlikhede reeds begin vorm aanneem. DEGNOS en Platfontein het begin droom oor jeugkampe, jeugevangelisasie en ander volhoubare bedieningsgeleenthede.

Wat veral duidelik geword het, was die hart van hierdie Boesman-gelowiges om die Evangelie verder te dra en mense na Jesus toe te bring.

Dit het ook ’n ongemaklike maar noodsaaklike vraag na vore gebring: Help ons mense werklik om Jesus te ontmoet, of help ons hulle soms bloot om “kerk te speel”?

Die kerk bestaan immers nie net vir dié wat reeds binne is nie. Die kerk word gestuur na dié wat buite is – met die goeie nuus van nuwe lewe in Christus.

Meer as net ’n konferensie

Die besoek aan Platfontein het uit veel meer as gesprekke rondom ’n tafel bestaan. Daar was radio-onderhoude, ’n begrafnis, nagmaal, ’n erediens en baie informele saamkuier.

En juis daar, in die gewone oomblikke tussen die amptelike program, het iets besonders gebeur: familie het weer familie geword.

Op die terugreis het nóg ’n kosbare familie-oomblik gewag toe tannie Amanda Engelbrecht die groep in Windhoek ontmoet het. Sy was deel van ’n vorige groep dosente wat diep ingeploeg het in die opleiding van verskeie van die huidige leraars en het vir baie van hulle ’n geestelike moeder geword.

Die herontmoeting ná soveel jare was ’n herinnering aan iets wat deel van die hart van die DEGNOS-verhaal geword het: mense wat getrou in ander se lewens saai en soms eers jare later die vrug daarvan sien.

Op pad na groter selfstandigheid

Terwyl die groep op reis was, het die werk op die tuisfront voortgegaan.

By Omatako het die bouwerk goed gevorder. Die winkelgebou was feitlik voltooi en die tweeslaapkamerwoonstel het mooi gevorder. Stygende diesel- en vervoerkoste het egter steeds druk op die begroting geplaas.

In Grootfontein is staalrakke en sekuriteitshekke vir die winkelprojekte by Mangetti Duin en Omatako vervaardig. By Mangetti Duin is die eerste voorraad reeds aangekoop en die gemeente se winkel het begin handel dryf.

Hierdie projekte het egter oor veel meer as winkels gegaan. Luhebu-Noord Gemeente het reeds in feitlik elke ander aspek van gemeentewees selfstandig gefunksioneer; finansiële selfstandigheid het een van die laaste groot uitdagings gebly.

Daarom het DEGNOS saam met die gemeente gewerk aan handelsinisiatiewe wat uiteindelik kon help om ’n ekonomies volhoubare en onafhanklike gemeente te vestig.

Intussen, elders op die Oesland …

Ook op ander plekke was daar tekens van groei.

Stefanus, een van die studente, het uit Tsintsabis berig dat die bediening by Khom Kaus behoorlik vlam gevat het. ’n Evangelisasiebesoek is ook aan die Huikub-skool en -nedersetting, sowat 20 km suid van Tsintsabis, gebring.

By Otavi het CEF ’n kamp aangebied en DEGNOS se bus is gebruik om kinders daarheen te vervoer. Volgens Trudie van CEF was dit ’n besonder geseënde geleentheid.

Ná drie maande se diens het ds Lucas ook teruggekeer na Suid-Afrika. Hy het veral ’n waardevolle rol gespeel in die opleiding van die studente, wat sy aanbiedingstyl en insette besonder baie waardeer het. DEGNOS het ook sy dank uitgespreek teenoor Dora Marie, wat hom vir dié lang tyd “uitgeleen” het.

Agter die skerms het die kantoor intussen hard gewerk aan die oorskakeling na ’n nuwe rekeningkundige stelsel en die voorbereiding vir die jaarlikse finansiële oudit – deel van DEGNOS se verbintenis tot finansiële deursigtigheid en verantwoordelike rentmeesterskap.

Die werk het voortgegaan

Nuwe besoeke en opleidingsgeleenthede het reeds voorgelê. Andries sou weer die Caprivi besoek en ’n kosaflewering doen, terwyl ’n span van sewe vennote van Tennessee Valley Community Church in Amerika onderweg was om op die Oesland te kom help.

Die boeke vir die volgende opleidingsblok is ook geredigeer en voorberei vir die laaste opleidingsblok van die jaar. Die fokus sou onder meer val op traumaberading en beplanning vanuit die verhaal van Nehemia – nie bloot om kennis oor te dra nie, maar om studente toe te rus om dit wat hulle geleer het, sigbaar in hulle gemeenskappe uit te leef.

Saam plant ons

DEGNOS het gevra dat voorbidding voortgaan vir die mense van Platfontein en die saad wat daar gesaai is; vir die studente wat hulle opleiding in die praktyk moes uitleef; vir Isak, Attie en Poppie se verhoudingsbediening onder mense by die vullishope; vir die jeugbedieningspan by Omatako en hulle uitreik na die staatskool en koshuis; en vir die span by Tsumkwe om sensitief vir die Here se leiding te bly.

Want uiteindelik het hierdie verhaal nie net oor konferensies, winkels, opleiding of projekte gegaan nie. Dit het oor mense gegaan. Oor gelowiges wat grense oorgesteek het. Oor families wat mekaar weer gevind het. Oor jongmense wat bereik moes word. Oor saad wat geplant is en gemeentes wat al hoe meer op eie bene begin staan het.

En miskien was dit juis die antwoord op die vraag waarmee alles begin het:

Hoe maak ons meer mense familie?

Deur uit te gaan. Deur langs mense te gaan sit. Deur saam te werk, saam te leer, saam te plant en saam te vertrou.

Ons plant. Ons gee water. God gee die groei.

DEGNOS-groete