Deur Juan du Toit
PredikanteSAAMkoms 2026 | 1 September 2026
Die tasse is uitgepak. Die wasgoed is waarskynlik al gewas. Die naamkaartjies lê iewers op ’n lessenaar of in ’n tas. Die laaste lied is gesing en die gesprekke rondom die tafels het stil geword. Ons is huis toe.
Maar iets van Goudini het saamgekom.
Vandag, op die eerste dag van lente, stap ek weer by die Sinodale Kantoor in. Buite begin die bome groen word. Die dae rek langer. Oral is daar klein tekens van nuwe lewe.
My kollegas verwelkom my hartlik terug en dit is lekker om weer hier te wees. Tog besef ek amper onmiddellik: iets het die afgelope week verskuif. Nie noodwendig iets groots of dramaties nie. Net iets in my.
Die PredikanteSAAMkoms 2026 by ATKV Goudini het my opnuut laat besef hoe kosbaar mense is – en hoe maklik vreemdelinge familie kan word wanneer ons werklik vir mekaar ruimte maak.
Wie is “jou tipe mense”?
Ons hoor dikwels dat ’n mens jouself met “jou tipe mense” moet omring. Maar Goudini het my laat wonder: Wie ís my tipe mense?
Is dit net mense wat soos ek dink, praat en na die wêreld kyk? Of is dit mense met wie ek geloof, vreugde, vrae, onsekerheid en sommer die gewone dinge van die lewe kan deel?
Ek het mense ontmoet wat ek voor dié week glad nie geken het nie, maar wat binne ’n paar dae bekend begin voel het. Mense wat gesê het: “Kom sit hier.” Wat begin gesels het asof ons mekaar reeds jare ken. Wat stories gedeel, saam gelag en soms sommer net geluister het.
En iewers tussen al hierdie ontmoetings het iets vir my eenvoudiger geword: wanneer Christus die middelpunt is, bly vreemdelinge nie maklik vreemdelinge nie.
Die kerk is immers mense. Mense met verskillende stories, ouderdomme, agtergronde, streke, gemeentes en ervarings – maar mense wat saam rondom Christus staan.
By Goudini het streke gemeng, ringe met mekaar gesels en generasies saamgekuier. Vir ’n paar dae het die grense wat ons soms so maklik tussen onsself trek, minder belangrik geword.
Gesigte wat SAAMstaan
Die foto wat ek saam met hierdie artikel plaas, vertel ook iets van hierdie SAAMkoms. Dit is ’n foto van predikante uit die Vrystaat – verskillende mense, verskillende gemeentes en verskillende stories, maar almal deel van dieselfde groter kerkfamilie.
Tussen die gesigte is daar ook predikante wat nie net saam in die bediening staan nie, maar ook saam deur die lewe stap – egpare, man en vrou, wat saam hulle roeping uitleef. Dit is besonders om te sien hoe die Here mense op verskillende maniere aan mekaar verbind en hoe bediening soms ook binne ’n huwelik ’n gedeelde roeping word.
Vir my is die foto meer as net ’n herinnering aan ’n groep mense wat op dieselfde plek was. Dit is ’n herinnering aan die verskeidenheid binne die NG Kerk in die Vrystaat en aan die mense agter die amp, die titels en die gemeentes. Predikante wat saam lag, saam leer, saam bid en mekaar ondersteun.
’n Foto kan natuurlik net ’n oomblik vasvang. Maar hierdie een herinner my aan iets wat ek by Goudini beleef het: ons hoef nie dieselfde te wees om saam te behoort nie.
Ek het gedink ek gaan help
Ek het Goudini toe gegaan met ’n eenvoudige gedagte: Ek gaan help.
Daarom is ek opreg dankbaar teenoor my kollega Celicia McLean, Bestuurder van die Departement: Kommunikasie en Bemarking by die NG Kerk Vrystaat se Sinodale Kantoor en Redakteur van Vrypos, wat my aanbeveel het om by die PredikanteSAAMkoms te gaan uithelp.
Ook aan dr Nioma Venter, Sekretaris van die Algemene Sinode van die NG Kerk: baie dankie dat doktor my die geleentheid gegee het om deel van hierdie besondere ervaring te wees.
Ek het gegaan om te gee. Wat ek nie geweet het nie, was hoeveel ek self sou ontvang.
Ek het mense ontmoet. Stories gehoor. Geluister en saamgesels. Ek het sessies bygewoon wat my laat dink, laat lag en soms diep geraak het.
Maar iewers tussen die program, die werk en al die mense het ek ook weer iets van myself raakgesien.
My passie.
Ek het opnuut besef hoeveel vreugde ek daarin vind om met mense, stories, kommunikasie en die kerk te werk.
Maar Goudini het vir my oor meer as werk gegaan.
Ek het nader aan die Here gekom. Want God gebruik soms die heel gewone om iets buitengewoons in ’n mens se hart te doen. ’n Gesprek. ’n Lied. ’n Gebed. Iemand wat langs jou kom sit. ’n Oomblik wat niemand anders noodwendig eers raaksien nie.
Goudini was vir my vol van sulke oomblikke.
“Kom sit hier”
Een van die dinge wat ek waarskynlik die langste sal onthou, is mense wat eenvoudig vir my plek gemaak het.
Ek moet erken: daar was oomblikke toe ek nogal geïntimideerd gevoel het. Hier sit ek immers tussen ’n hele klomp dominees!
Maar dit het nie lank geneem voordat ek iets baie eenvoudiger besef het nie: Hulle is ook maar net mense.
Mense wat lag en grappies maak. Wat moeg word. Wat families het. Wat vreugdes én bekommernisse saamdra. Mense met hulle eie stories, uitdagings en geloofspaaie.
En toe begin ons oor doodgewone dinge praat. Ons lag. Ons deel stories. Ons leer mekaar ken.
Daar is iets besonders aan ’n tafel.
Wanneer mense saam aansit, begin titels en etikette vanself vervaag. Skielik sit jy nie meer langs “’n predikant uit ’n ander streek” of “iemand wat ek nie ken nie”.
Jy sit langs ’n mens.
Dalk is dit een van die grootste geskenke wat Goudini vir my gegee het: nuwe vriendskappe en mense oor my pad wat ek hoop nog lank deel van my lewe sal wees.
Vir ’n slag kon húlle ontvang
Aan elkeen wat ’n sessie aangebied het wat ek kon bywoon: dankie.
Dankie vir julle kennis en insig, maar veral vir julle eerlikheid en bereidwilligheid om iets van julleself te deel.
Sommige sessies het nuwe vrae oopgemaak. Ander het nuwe perspektief gebring. Party het ons laat lag. Ander het woorde gegee aan dinge waarmee ’n mens dalk reeds lank rondloop.
Ek glo elkeen het iets saam huis toe geneem. ’n Gedagte. ’n Bietjie moed. ’n Vars perspektief. Dalk selfs ’n antwoord.
Maar tussen al die mense by Goudini het ek veral aan ons predikante gedink.
Dit is mense wat week ná week luister, dra, troos, bid, preek, raad gee en dikwels saam met ander deur hulle moeilikste dae stap.
By die SAAMkoms kon húlle vir ’n slag ontvang. Hulle kon luister. Stil word. Lag en kuier. Aanbid. Asemhaal.
Want selfs die mense wat ander versterk, het soms nodig dat iemand húlle hande omhoog hou.
Die mense wat dit moontlik gemaak het
’n SAAMkoms soos hierdie gebeur natuurlik nie vanself nie.
Agter die verhoog, die musiek, die maaltye en die program was daar mense. Die organiseerders. Die musiekspan. Die spysenieringspan. Die klankspan. Die gaskunstenaars. Die personeel van Goudini. En elke persoon wat maande lank beplan, gereël, gebel, geskuif en aangepas het.
Mense wat probleme opgelos het voordat die meeste van ons eers geweet het daar ís ’n probleem.
Dankie vir die vroeë oggende, die laat aande, die klein besonderhede en waarskynlik meer as ’n paar slaaplose nagte.
Ons het dit raakgesien.
Julle het veel meer as ’n program moontlik gemaak.
Julle het ruimte geskep. Ruimte om te leer en te lag. Om te kuier en te aanbid. Om mense weer raak te sien. En vir mense wat so dikwels vir ander ruimte skep, om self vir ’n paar dae asem te haal.
Daarvoor is ek opreg dankbaar.
En nou?
Nou is ons terug.
Die stoele by Goudini staan waarskynlik anders. Die tafels is opgeruim. Die gesprekke het verskuif na WhatsApp-boodskappe en “ons moet weer koffie drink”.
Die program is verby.
Maar ’n goeie SAAMkoms eindig nie wanneer almal huis toe ry nie.
Dit laat spore.
Ek hoop een van daardie spore is dat ons anders na die mens langs ons sal kyk. Dat ons sal onthou om vir ons predikante te bid – vir die mense wat so dikwels vir óns bid.
Dat ons sal onthou die kerk bestaan uiteindelik nie uit strukture, programme, vergaderings en agendas nie.
Die kerk is mense. Mense wat deur Christus geroep word. Mense wat mekaar nodig het. Mense wat soms gee en soms moet ontvang. Mense wat saam lag, saam huil, saam aanbid en saam op pad is.
En miskien is dit waarom die eerste dag van lente vanjaar vir my so gepas voel.
’n Nuwe seisoen begin. Oral rondom ons verskyn klein tekens van nuwe lewe.
En dalk is dit presies wat ek van Goudini saamneem: die herinnering dat God steeds nuwe dinge in ons laat groei – en dat Hy dit dikwels doen deur mense wat onverwags oor ons pad kom.
Ek het Goudini toe gegaan om te help.
Ek het teruggekom met nuwe vriende, nuwe herinneringe, ’n vars perspektief, ’n dieper waardering vir my roeping – en ’n hart wat ’n bietjie voller voel.
Ek het gedink ek gaan my tyd en vaardighede gee.
Ek het nie besef hoeveel ek self sou ontvang nie.
Dít is wat die PredikanteSAAMkoms 2026 vir my was: ’n week waarin vreemdelinge vriende geword het, stories ruimte gekry het en ek opnuut kon sien hoe mooi dit is wanneer God se mense werklik SAAMkom.
Vandag begin die lente. ’n Nuwe seisoen – en ek stap dit binne met iets van Goudini steeds in my hart.
| Foto’s is deur Juan du Toit verskaf.
